5 ـ شرح خلافت در شأن آل محمد که جانشینی پیامبر در ادامه رسالت برای هدایت دینی با تعلیم سنت الله بوده است
كلمه خلافت نيز يكي از آن كلمههاي است كه تفسيرهاي چند پهلو شده است امااگر بر پايه اصول الدين اسلامي به تفسير اين كلمه در رابطه با انسان و جامعهبپردازيم خواهيم ديد كه اين كلمه هم داراي معاني خاص و عام است و اگر معانيخاص و عام آن را رعايت كنيم خواهيم ديد كه كلمه خليفه نيز به معني حكومتكردن نيست اگر به قرآن مراجعه كنيم ميبينيم كه در روز اول خلقت خداوند دو آدم و دو وحوا را خليفه خود بر روي زمين قرار داده است و چون همه بشر اولاد انها هستند پس در خلافت يافتن بر زمين همه حق مشترك دارند اما چون اداره جامعهاحتياج به دستگاهي دارد كه بنام حكومت است و همه نميتوانند تك به تكحكومت كنند بر پايه اين حق همگاني كه حتي مسلمان و غيرمسلمان نيز در آنبرابر است خداوند در جامعههاي اسلامي دستورهايي داده كه چگونه حكومتبوجود آيد و چگونه جامعه يعني صاحب اصلي حكومت بر حاكمان نظارت ومراقبت بكنند و اگر از دستور اسلامي و حق و حقوق انسان خارج شدند چگونه محاسبه كنندبنابراين:
1 ـ اني جاعل في الارض خليفه يعني: همانا من قرار دهندهام درزمين جانشين
در اين خلافت همه بشر مشترك هستند و اين خلافت عامه است و نيز:
2 ـ هو الذي جعلكم خلائف الارض يعني: اوست آنكه قرار داد شما راجانشين در زمين
در اين آيه نيز خلافت عمومي است اما در آيه زير:
3 ـ يا داود انا جعلناك خليفه في الارض يعني: اي داود همانا قرار داديمتجانشين در زمين
اين آيه ناظر بر خلافت خاص است كه انبياء صاحب آن بودند و خلافت عام است چون مرد م داود را انتخاب هم کرده بودند چون در انا = همانا ما مشارکت مردم را دارد براي اين كه انبياء نيز بتواند حكومت كنند بايد دوخلافت
1 ـ خلافت عمومي مردم
2 ـ خلافت خاص نبي به توحيد برسند
از اينرو، از ميان انبياء داود وسليمان به حكومت رسيدند و حكومتشان بر پايه اجتماع مردم و بيعت با ايشانحاصل شده بود همان طور كه پيامبر اسلام هم پس اينكه مردم با او بيعت كردندحكومت تشكيل داد بنابراين حكومت فقط با راي مردم براي كسي اثبات ميشودهمان طور كه خداوند به پيامبر اسلام ميفرمايد حتي يحكموك في ما شجر بينهم يعني تا حاكم قرر دهندت در آنچه اختلاف ميانشان است
از اينرو، از ميان انبياء داود وسليمان به حكومت رسيدند و حكومتشان بر پايه اجتماع مردم و بيعت با ايشانحاصل شده بود همان طور كه پيامبر اسلام هم پس اينكه مردم با او بيعت كردندحكومت تشكيل داد بنابراين حكومت فقط با راي مردم براي كسي اثبات ميشودهمان طور كه خداوند به پيامبر اسلام ميفرمايد حتي يحكموك في ما شجر بينهم يعني تا حاكم قرر دهندت در آنچه اختلاف ميانشان است
يحكموك يعني تو را حاكم بر امور خود قرار ميدهند و يا در جاي ديگر فرموده
فان جاؤك فحكم بينهم يعني: پس چنانچه امدنت پس حكم بده ميانشان
در واقع جاؤك و آمنوك و بايعوك فحكم بينهم
يعني: آمدن تو را و ايمان آوردند تو را و بيعت كردند تو را پس حكم شده ميانشان
و راه انتخاب كردن حاكم هم همان و امرهم شوري بينهم يعني: و امرشان انتخاباتميانشان است. ميباشد يعني امروزه انتخابات عمومي كه با رأي مردم حاكمانتخاب ميشود و از طرف ديگر حكومت امانت است. امانتيکه از طرف مردم به يكانسان داده ميشود و چون امانت است پس امانت را بايد به صاحبان آن برگرداند ازاينرو، مدت حكومت محدود است و اين حدود را خود مردم تعيين ميكنند درنتيجه حكومتهاي كه مادامالعمري است اسلامي نيست و يا به معني ديگر حقنيست حتي اگر در وسط حكومت كردن از عدل خارج شد قابل عزل است همان طوركه فرمود:
ان الله يأمرو كم اَن تودوا الامانات الي اهلها و اذا حكمتم بين الناس اَن تحكموابالعدل
ترجمه:
همانا خداوند امر ميكند شما را بجا آوريد امانات را به اهلش و اگر حكم كرديد ميانمردم اينكه حكومت كنيد به عدالت
شرح:
حال كه رابطه خلافت و حكومت را فهميديم به احاديث نبوي مراجعه ميكنيم وخواهيم ديد كه تمام احاديثي كه در رابطه با آل محمد از پيامبر نقل شده در رابطهبا خلافت خاص است و ربطي به حكومت ندارد از اينرو، هر حكومتي كه حتي عبدحبشي باشد اگر با رأي مردم انتخاب شده باشد حق است و بايد از آن اطاعت شودچه برسد به انسانهاي صالح.
1 ـ سيره الحلبيه للحلبي ج 1 ص 311
2 ـ شواهد التنزيل للحسكاني ح 1 ص 371
3ـ تاريخ دمشق لابن عساكر ج 1 ص 85 ـ 139 ـ 140 ـ 141
4 ـ تفسير خازن لعلاءالدين شافعي ج 3 ص 371
5 ـ تفسير طبري ذيل آيه و انذر عشيرتك
6 ـ تاريخ ابن اثير ج 2 ص 28
7 ـ تفسير الدر المنثور للسيوطي ج 45 ص 97
8 ـ تاريخ ابن جرير طبري ج 2 ص 62 و نصّه
قال علي ابن ابي طالب ـ لمّا نزلت الآيه علي رسول الله (ص) (و انذر عشيرتكالاقربين) قال رسول الله (ص) يابن عبدالمطلب انّي والله ما اعلم شاباً في العربجاء قومه بافضل مما قد جئتكم به ـ انّي قد جئتكم بخير الدنيا و الآخره ـ و قدامرني الله تعالي ان ادعوكم اليه فايكم يوازرني علي هذا الامر علي ان يكون اخي ـو وصي و خليفتي فيكم ـ قال فاحجم القوم عنه جميعاً و قلت و اني لِاَحدثهم سناًوارمصهم عيناً واَعظمهم بطناً و اَحمسهم ساقاً انا يا نبي الله اكون و زيرك عليهفاخذ برقبتي ثم قال اِنّ هذا اخي و وصي ـ و خليفتي فيكم فاسمعوا له و اطيعوا ـقال ـ فقال القوم يضحكون و يقولون لابيطالب قد امرك اَن تسمع لابنك وتطيع
ترجمه:
گفت علي ابن ابي طالب ـ وقتي نازل شد آيه بر رسول خدا (هشدار بده فاميلهايت كهنزديكانند) گفت رسول خدا (ص) اي فرزند عبدالمطلب همانا سوگند به خدانميدانم در عرب آورد به قومش بهتر از آنچه بدرستي كه آوردم به شما آن همانابدرستي كه آوردمتان خير دنيا و آخرت و بدرستي كه امر كرد مرا خدا اينكهبخوانمتان به او پس كدامتان كمك ميكند بر اين امر بر اينكه باشد برادرم و وصييمن و خليفه من در شما گفت پس كنار كشيد قوم از او همگي و گفتم همانا منجوانترينم به سن و درشترينم در چشم و بزرگترينشان در شكم و درشترينشاندر ساق من يانبي الله ميشوم وزيرست بر او پس گرفت به گردن من پس گفت همانااين برادرم و وصيم وخليفه من در شماست پس بشنويد براي او و اطاعت كنيد ـگفت پس گفتند قوم و ميخندند و ميگويند به ابي طالب بدرستي كه امر كرد ترا كهبشنوي به پسرت و اطاعت كنی
2 ـ 1 ـ كتاب مناقب اهل البيت ابن مغازلي
2 ـ فضائل اهل البيت خوارزمي
3 ـ ينابيع الموده ج 2 ص31
4 ـ صحيح ترمزي ج 2 ص 308
5 ـ اسدالغابه ج 2 ص 12
6 ـ مستدرك صحيحين ج 3 ص 109
7 ـ مسند احمد بن حنبل ج 3 ص 17 چ
8ـ هيثمي في مجمعه ج 9 ص 164
9 ـ صواعق المحرقه ص 150
عن زيد ابن ارقم قال نزل رسول الله (ص) بغديرخم فقال فيه انّي قد تركت فيكمالثقلين احدهما اكبر من الآخر كتاب الله و عترتي اهل بيتي فانظروا كيف تخلفونفيهما فانهما لن يفترقا حتي يردا علي الحوض ثم اَخَذ بيد علي و قال من كنتمولاه فعلي مولاه و من كنتُ وليه هذا قال اللهم و ال من ولاه و عاد من عاداه
ترجمه:
از زيد فرزند ارقم گفت رسول خدا (ص) در غديرخم پس گفت در آن همانا منبدرستي كه ترك كردم در شما دو گران قيمت يكيشان بزرگتر از ديگر كتاب خدا وعترت اهل بيتم پس بنگريد چگونه جانشيني ميكنيد در آن دو پس همانا آن دوهرگز جدا نميشوند تا بيايند بر من در حوض (كوثر) سپس گرفت دست علي را وگفت هر كس را بودم مولايش پس علي مولايش است و هركس را بودم ولي او اينولي اوست سپس گفت خدايا ولي باشد كسي را كه وليش است و دشمن باش كسيرا كه دشمن باشد.
3 ـ 1 ـ در مسند احمد بن حنبل ج 1 ص 23 ـ نص متن زير از احمد بن حنبل است 2 ـ نسائي في خصائصه ص 8
3 ـ ينابيع الموده ج 2 ص 58
4 ـ هيثمي في مجمعه ج 9 ص 109
5 ـ مناقب اهل البيت ـ ابن مغازلي الشافعي
قال رسول الله (ص) لَعلي ـ اما ترضي ان تكون مني بمنزله هارون من موسي الاانك لست بنبي انه لاينغي ان اذهب الا و انت خليفتي
ترجمه:
گفت رسول خدا (ص) به علي آيا راضي نميشوي كه باشي از من به منزله هارون ازموسي مگر اينكه تو نيستي پيامبر همانا سزاوار نيست كه بروم مگر تو جانشين مني -
می دانیم که موسی حکومت نداشت تاهارون جانشین اودر حکومت شود
می دانیم که موسی حکومت نداشت تاهارون جانشین اودر حکومت شود
4 ـ 1 ـ مستدرك صحيحين ج 3 ص 109
2 ـ مسند احمد بن حنبل ج 3 ص 17
3 ـ صواعق المحرقه ص 75
4 ـ حلية الاولياء لابي نعيم ج 1 ص 255
5 ـ هيثمي في مجمعه ج 9 ص 164
6 ـ مسلم كتاب فصائل اصحاب
7 ـ ينابيع الموده ج 1 ص 38 ـ نص از ينابيع
عن فاطمه الزهراء رضي الله عنها ـ قالت سمعت ابي (ص) في مرضه الذي قبضفيه يقول و قد امتلات الحجره من اصحابه ايها الناس يوشك ان اُقبض سريعاً و قدقدمت اليكم القول معذرة اليكم الا انّي مخلفٌ فيكم كتاب الله ربي عزوجل وعترتي اهل بيتي ثم اخذ بيد علي (ع) فقال هذا مع القرآن و القرآن مع العليلايفترقا حتي يردا علي الحوض فاسألكم ما تخلفوني فيها
ترجمه
از فاطمه زهرا (رض) گفت شنيدم پدرم در مريضيش كه قبض روح شد ميگويدبدرستي كه پر بود خانه از اصحابش اي مردم نزديك است كه قبض روح شوم قبضشدني به زودي و بدرستي كه تقديم كردم به شما گفتار را با معذرت از شما مگرهمانا من جانشيني ميگذارم در شما كتاب خدا و عترت اهل بيتم سپس گرفتدست علي را پس گفت اين با قرآن است و قرآن با علي جدا نميشوند تا بيايند برمن در حوض پس ميپرسم از شما آنچه جانشيني كردي مرا در آن دو. علی معلم قران است
5 ـ 1 ـ ابن حجر هيثمي في مجمعه ج 9 ص 163
2ـ كنزالعمال ج 1 ص 47
3 ـ صواعق المحرقه ص 90
4 ـ ينابيع الموده ج 1 ص 35
قال رسول الله سألت لهما فاعطاني فلا تقدمو هما فتهلكوا ولا تقصروا عنهمافتهلكوا ولا تعلموهم فانهم اعلم منكم
ترجمه:
گفت رسول خدا (ص) پرسيديم از آن دو پس داد مرا پس جلو نيفتد از آن دو پسهلاك ميشويد و عقب نمانيد از آن دو پس هلاك ميشويد و ياد ندهيد ايشان راپس همانا ايشان عالمترند از شما.
6 ـ 1 ـ كتاب مناقب اهل البيت علي ابن محمد الخطيب ابن مغازلي
2 ـ ينابيع الموده ج 1 ص 51
قال رسول الله (ص) لعلي (ع) اُقسم بالله الذي بعثني بالنبوه و جعلني خير البريهانك لحجة الله علي خلقه و امينه علي سرّه و خليفه الله علي عباده
ترجمه:
قسم به خدائي كه برانگيخت مرا به بنوت و قرار داد خير مخلوقات همانا تو البتهحجت خدائي بر خلقش و امينش بر سرش و جانشين خدا بر بندگانش
شرح:
بعد از آوردن همه اين احاديث بايد گفت آل محمد و در رأس آن علي (ع) معلممردم و حجت يعني راهنماي مردم و امين سر خداوند در علمالكتاب و خليفه خدابه معني كه حق خود رسول الله بود يعني خليفه خاص در همان مواردي كه در بالاذكر شد ميباشد و هيچ كدام از اين احاديث در رابطه با حكومت كردن بر مردمنيست چرا كه احاديث رسول الله (ص) هيچ وقت با قرآن تضاد و تناقض بلكه حتيتعارض پيدا نميكند اگر حديث از رسول الله (ص) صادر نشده است و چون در قرآنحكومت بر پايه رأي مردم تشكيل ميشود پس كلمه خلافت در اينجا همان خليفهخاص است كه به روشني معاني آن در همين حديث آخريروشنشدهاست.
خلفاء راشدين چه كسانى هستند و چه وظيفه اى داشته اند.
همان طور كه بيان شد ، خلافت ، خاص و عام دارد، خاص از آن آل محمد است و عام آن از آن همه مردم كه با راى خود حاكمان را انتخاب مىكنند خلفاء راشدين هم بايد خاص و عام داشته باشد خلفاء راشدين كه از طرف مردم انتخاب شده اند ، بايد همان حاكمانى باشند كه بر مردم حكومت كرده اند و طبق گزارش تاريخ چهار خليفه با شوراى مردم انتخاب شدند كه عبارتند از: ا _ ابوبكر 2 _ عمر 3_ عثمان 4_ على.
بنابراين اين خلفاء را ما به اسم خلفاءالامه نام خواهيم برد همانطور که خود پیامبر نامیده است ان الخلافه فی امتی ثلاثون سنه - تا با خلفاء راشدين مهديين كه كارشان فقط هدايت فكرى بوده است شناخته شود و همان طور كه در احاديث آمده خلفاء راشيدن المهديين اثنا عشر نفر مىباشد كه آل محمد هستند و وظيفه شان همان وظيفه آل ابراهيم است كه هدايت كردن مردم بوده است. كه كمى بعد به تفصيل به اين امر خواهيم پرداخت. حالا احاديث مربوط به خلفاء الراشدين المهديين را از چند كتاب مى آوريم سپس به شرح و تفسير آن خواهيم پرداخت.
1_ كتاب سنن ابن ماجه ج 1 ص 15 و 17 عن العرباص بن ساريه يقول
از عرباص فرزند سايه مىگويد
و عظنا قال رسول الله صلى الله عليه وسلم موعظه ذرفت منها العيون
موعظه كرد و براى ما رسول خدا (ص) موعظه اى كه فرو ريخت اشك از آن در چشمها و
و جلت منها القلوب _ فقلنا يا رسول الله اِن هذه لموعظه مودع
و لرزيد قلب ها پس گفتيم يا رسول خدا (ص) همانا اين موعظه وداع است.
فماذا تعهد الينا؟
پس چه چيزى را بر عهده ما مى گذارى؟
قال قد تركتك على البيضاء ليلها كنهارها لا يزيغ عنها بعدي
گفت بدرستى كه ترك كردم براى شما بر روشنائى كه شبش ماند روزش است منحرف نمىشود از آن از بعد من
اِلاّ هالك من يعش منكم فسيرى اختلافاً كثيراً فعليكم بما عرفتم
مگر هلاك شد كسى كه زندگى كند از شما پس خواهید ديد اختلاف بسيار پس بر شماست بدانچه شناختيد
من سنتى و سنه الخلفاء الراشيدين المهدیون عضوا عليها بالنواجذ
از سنت من و سنت خلفاء راشدين مهدیين فشار دهيد بر آن به دندان ها و بر شماست به اطاعت.
و عليكم بالطاعه و اِن عبداً حبشياً فانما المومن كالجمل الانف
و اگر عبد حبثى باشد پس همانا مومن مانند شترى خشن است همين كه بسته شود * بسته مىماند.
در بقيه احاديث قسمت اول اين حديث براى اختصار نخواهيم نوشت.
2_ سنن ترمزى ج 5 ص 44_ 45
قال رسول الله (ص) اوصيكم بتقوی الله ، و السمع و الطاعه و اِن عبد حبشى فانه
گفت رسول خدا (ص) وصيت مىكنم به تقواى خدا و شنيدن و اطاعت كردن و چنانچه عبد حبثى(خلیفه امت ) باشد پس همانا
من بعش منكم يرى اختلافاً كثيراً و اياكم و محدثات الامور فانها
هر كسى زندگى كند از شما مىبيند اختلافات بسيار و شما رااست امرهاى واقح پس همانا (بسيار)
ضلاله فمن ادرك ذلك منكم فعليكم بسنتى و سنه الخلفاء الراشيدين المهديين عضّوا عليها بالنواجذ
گمراهى است پس هر كس درك كرد آن را از شما پس بر شماست (عمل) به سنت من و سنت خلفاء راشدين مهديين برگيريدش به دندانها.
3 _ كتاب سنن الدرامى فى مقدسه.
قال رسول الله (ص) اوصيكم به تقوى الله و السمع و الطاعه و اِن كان عبداً حبشياً
گفت رسول خدا (ص) وصيت مىكنم به تقوى خدا و شنيدن و اطاعت كردن و اگر بود بنده حبشى.
فانه من يعش منكم بعدى فسيرى اختلافاً كثيراً فعليكم بسنتى و سنه
پس همانا هر كس زندگى كند از شما بعد من پس مىبيند اختلافات بسيار پس بر شماست عمل به سنت من و
الخلفاء الراشيدين المهديين عضوا عليها بالنواجذ و اياكم و المحدثات فان كل محدثه بدعه.
و سنت خلفاء راشدين مهديين بر گيريدش بدندانها و مواظب باشید امور واقع را پس همانا هر واقعه اى بدعت است (اگر موافق سنت رسول الله و خلفاء نباشد).
4_ كتاب سنن ابى داود ج 2 ص 261
قال رسول الله (ص) اوصيكم بتقوى الله و السمع و الطاعه و اِن عبد حبشى
گفت رسول خدا وصيت مىكنم به تقواى خدا و شنيدن و اطاعت كردن و اگر بنده حبشى باشد.
فانه من يعش منكم بعدى فسيرى اختلافاً كثيراً فعليكم بسنتى و سنه الخلفاء
پس همانا هر كس زندگى كند از شما بعد از من پس مىبيند اختلافات بسيار پس بر شماست (عمل) به سنت من
المهديين الراشيدين تمسّكوا بها و عضّوا عليها بالنواجذ و اياكم
و سنت خلفاء راشيدين مهديين بگيريدش و فشار دهيدش بدندانها و برشماست.
محدثات الامور فان كل محدثه بدعه و كل بدعه ضلاله
امرهاى واقع پس همانا هر امر واقعى كه (موافق سنت رسول و خلفاء نباشد) بدعت است و هر بدعتى گمراهى است.
5 _ كتاب مسند احمد بن حنبل ج 4 ص 126
قال رسول الله (ص) اوصيكم بتقوى الله والسمع و الطاعه و اِن كان عبداً حبشياً
گفت رسول خدا (ص) وصيت مىكنم به تقواى خدا و شنيدن و اطاعت كردن و اگر بود بنده حبشى
فانه من يعش منكم فسيرى اختلافاً كثيراً فعليكم بسنتى و سنه الخلفاء الراشيدين المهديين فتمسكوا بها و عضوا عليها بالنواجذ
پس همانا هركس زندگى كند از شما پس مىبيند اختلاف بسيار پس بر شماست (عمل) به سنت من و سنت خلفاء راشدين و مهديين پس چنگ زنديش و بگيريدش بدندانها.
و اياكم و محدثات الامور فان كل محدثه بدعه وكل بدعه ضلاله
مواظب باشيد امرهاى واقع را پس همانا هر امر واقعى كه (موافق سنت رسول و خلفاء) نباشد بدعت است و هر بدعتى گمراهى است.
6 _ كتاب جامع البيان العلم و فضله _ ابن عبدالبر ج 2 ص 1168.
قال رسول الله (ص) اوصيكم بتقوى الله والسمع و الطاعه و اِن كان عبداً حبشياً
گفت رسول خدا (ص) وصيت مىكنم به تقواى خدا و شنيدن و اطاعت كردن و اگر بود بنده حبشى
فانه من يعش منكم سيرى اختلافاً كثيراً فعليكم بسنتى و سنه الخلفاء الراشيدين المهديين تمسكوا بها و عضوا عليها بالنواجذ
پس همانا هركس زندگى كند از شما خواهيد ديد اختلافات بسيار پس بر شماست (عمل) به سنت من و سنت خلفاء راشدين و مهديين پس چنگ زنیدش و بگيريدش بدندانها.
و اياكم و محدثات الامور فان كل محدثه بدعه وكل بدعه ضلاله
مواظب باشد امرهاى واقع را پس همانا هر امر واقع كه (موافق سنت من خلفاء نباشد) بدعت است و هر بدعتى گمراهى است.
7 _ كتاب مستدرك الحاكم على الصحيحين ج 1 ص 96
رسول الله (ص) اوصيكم بتقوى الله والسمع و الطاعه و اِن اُمِّرَ عليكم عبد حبشياً
گفت رسول خدا (ص) وصيت مىكنم به تقواى خدا و شنيدن و اطاعت كردن و اگر امير شد بر شما بنده حبشى.
فانه من يعش منكم فسيرى اختلافاً كثيراً فعليكم بسنتى و سنه الخلفاء الراشيدين المهديين تمسكوا عضوا عليها بالنواجذ
پس همانا هركس زندگى كند از شما پس مىبيند اختلافات بسيار پس بر شماست (عمل) به سنت من و سنت خلفاء راشدين و مهديين بگيريدش بدندانها.
و اياكم و محدثات الامور فان كل بدعه ضلاله
مواظب باشيد امرهاى واقع پس اگر هر امري موافق سنت من و خلفاء نباشد بدعت است.
1. و كتاب مستدرك الحاكم على الصحيحين ج 1 ص 96
قال رسول الله (ص) اُعبدوا الله و لاتشركوا به شياً و اطيعوا من
گفت رسول خدا (ص)بپرستيد خدا را و شرك نورزيد به او چيزى و اطاعت كنيد هر كس را كه
ولآه الله امركم و لاتنازعوا الامر اهله و لو كان عبداً اسود
ولايت دادند امرتان را و منازعه نكنيد امر را با اهلش و اگر بود بنده سياه
و عليكم بما تعرفون من سنه بنيكم و الخلفاء الراشيدين المهديين و عضّوا على نواجذكم بالحقّ
و بر شماست آنچه مىشناسيد از سنت نبيكم و الخلفاء الراشيدين المهديين و بگيريد بر داندانتان بحق
از هشت حديثى كه نقل كرديم اهم نقاط را در زير مىآوريم سپس به تك تك آنها خواهيم پرداخت :
1. فقلنا يا رسول الله اِن هذه لموعظه مودع فماذا تعهد الينا؟
پس گفتيم يا رسول خدا همانا اين موعظه وداع است پس چه چيزى نصيحت مىكنى بر ما
2. تركتكم علي البيضاء ليلها كنهارها لايزيغ عنها بعدى اِلاّ هالك
ترك كردم شمارا بر سفيد و شبش چون روزش است منحرف نمىشود از او بعد من مگر هلاك كنند خودش
3. اوصيكم بتقوى الله و اعبدوا الله و لاتشركوا به شياً
وصيت مى كنم به تقواى خدا و بپرستيد خدا را و شرك قرار ندهيد به او چيزى را
4. السمع و الطاعه اِن اُمِّر عليكم عبد حبشى و لاتنازعوا الامر اهله و لو كان عبداً اسود
شنيدن و اطاعت کردن چنانچه امیر كرده شود بر شما بند حبشى و منازعه نكنيد امر را بر اهلش و اگر بود بنده سياه
5. من يعش منكم فسيرى اختلافاً كثيراً
هر كس زندگى كند از شما پس مىبيند اختلافات بسيار
6. عليكم بسنتى و سنه الخفاء الراشيدين المهديين تمسكوا بها و عضّوا بالنواجذ بالحق
بر شماست (عمل) به سنت من و سنت خلفاء راشدين مهديين چنگ زنديش و بگيريدش بدندانها به حق
7. و اياكم و محدثات الامور فان كل محدث بدعه و كل بدعه ضلاله
و مواظب باشد امرهاى واقع را پس همانا هر امرى (موافق) سنت من و سنت خلفاء نباشد بدعت است. و هر بدعتى گمراهى است.
8. فانما المومن كالجمل الانف حينما قيد انقاد
پس همانا مومن چون شترى قوى است وقتى كه بسته شود بسته مىماند
1.فقلنا يا رسول الله اِن هذه لموعظه مودع فماذا تعهد الينا؟
پس گفتيم يا رسول الله اين نيست مگر موعظه خداحافظى پس به چيزى متعهد مىكنى ما را؟
موعظه اى كه پيامبر (ص) كرده در واقع عهد و پيمانى بوده است با همه مسلمانان كه اگر مسلمانان به اين عهد عمل كنند هدايت خواهند يافت براى اينكه انسان هدايت يابد. بايد عقل خود را بكار اندازد و عقل بدون داشتن موازين نمىتواند انسان را هدايت كند از اينرو پيامبر (ص) در واقع موازين عقل را به مسلمانان يادآور شده كه چگونه است و از كجا بدست آورند و وقتى به كار بردند چگونه مىتوانند راه حق را از باطل بشناسند و در آن راه پايدار بمانند تا بتوانند تكامل پيدا كنند.
موازين هدايت كننده عقل _ سنت الله است _ سنتى كه نه تنها موازين عقل پيامبران بوده بلكه بايد موازين عقل هر انسان حق جو باشد سنت الله اصول پنجگانه دين اسلام يعنى توحيد _ بعثت _ امامت _ عدالت و معاد است اين اصول آنقدر روشن و واضح است كه فقط با يك يادآورى انسان بدون اينكه در مقابل آن مقاومت كند مورد پذيرش عقل قرار مىگيرد چرا كه هر موجودى بر پايه اين اصول خلق شده است و قانون خلقت عقل هم همان است از اينرو به اين اصول علم حضورى نيز مىگويند و بايد گفت بديهيات اوليه دين اسلام است و آن حكمت گمشده هر انسان است حكمتى كه كارش داورى كردن ميان حق و باطل است.
نه تنها خودش مثل روز روش و سفيد است بلكه شب را هم مثل روز روشن و سفيد مىنمايد.
2. تركتكم على البيضاء ليلها كنهارها لايزيغ عنها بعدى الاّ هالك
ترك كردم شما را بر روشنائى (اصول دين) كه شب آن نيز مثل روز روشن است منحرف نمىشود از او بعد از من مگر انسانى كه خود را هلاك كرده باشد (يعنى آن را قبول نكرده و در گمراهى هلاك شود)
اصول پنجگانه دين اسلام _ سنت الله و سنت مفروضه است سنتى كه نور است و نور مىدهد عقل انسان وقتى مىتواند ميان حق و باطل شناسائى كند كه به اين نور مسلح باشد نورى كه به انبياء قبل هم داده بود كه در رسول خاتم (ص) كمال يافت نورى كه در آل ابراهيم بود كما در آل محمد نيز ادامه يافت.
سوره المائده آيه 44:
انا انزلنا التوراه فيها هدى و نور
همانا من نازل كرديم تورات را كه دراو است هدايت و نور
سوره المائده آيه 46:
و آتينا الانجيل فيه هدى و نور
و داديم انجيل را در اوست هدايت و نور
سوره المائده آيه 15:
قد جاءكم من الله نور و كتاب مبين
بدرستى كه آمد شما را از خدا نور و كتاب بيان كننده
سوره نور آيه 25:
يهدي الله النوره من يشاء
هدايت مىكند خدا با نورش هر كس را بخواهد
سوره نور آيه 40:
و من لم يجعل الله له نوراً فما له من نور
و هر كس را قرار نداد براى او نورى پس نيست براى از نورى
قبلاً هم گفته ايم كه يكى از نامهاى اصول الدين نور است و كار نور هدايت كردن است از اينرو بايد تركتكم على البيضاء _ (ترك كردم شما را بر روشنايى) بدانيم اين بيضاء در دست كيست وچه كسانى را خداوند بعد از رسول الله _ ماموريت داد تا اين نور را به مردم تعليم بدهند . همان هائى كه در تشهد نماز كما آل ابراهيم هستند يعنى آل محمد (ص) هيچ كسى نگفته كه اين اصول دين همان نور هدايت است و عبارتند از: توحيد _ بعثت _ امامت _ عدالت و معاد مگر خلفاء خاص رسول الله (ص) خلفائى كه راشدين مهديين هستند يعنى ارشاد و هدايت كارشان بوده است نه تنها هدايت مردم زمان خودشان بلكه تا روز قيامت اين نور مردم را هدايت خواهد كرد نورى كه انسان را از انحراف حفظ مىكند نورى كه پايه اش توحيد است از اينرو رسول الله (ص) فرمود و وصيت كرد به اوصياء خود و به همه مردم كه:
3. اوصيكم بتقواي الله و اعبدوا الله و لاتشركوا به شياً
وصيت مى كنم شما را به حفظ كردن (موازين) خدا و بپرستيد خدا را و شريك قرار ندهيد به او چيزى را.
و باز در جاى خود گفته ايم كه يكى ديگر از نامهاى اصول دين تقوى است و اصول دين انسان را از خطا در انديشه و عمل حفظ مىكند و انسان كه از خطا حفظ شد يعنى هدايت يافته است و براى اين كه اساساً منحرف نشود نباد عقل را در فكر و عمل كردن از توحيد به شرك انحراف دهد چون شرك قانون ضلالت است به محض اين كه ميزان عقل را از توحيد به شرك يعنى ثنويت گذاشت. از نور هدايت به ظلمات ضلالت وارد شده است.
از اينرو مىدانيم كه فقط خداوند داراى هستى مطلق و فعال است و هستى مطلق و منفعل وجود ندارد و همه مخلوقات مقدّر (نسبى) و فعال هستند از اينرو انسان هرگاه چه خود را و يا چه هر كسى را يا هر چيزى را مطلق فعال تصور كرد دچار شرك شده است انسان كه به نور اصول الدين مجهز است همواره خود يا هر مخلوقى را مقدّر (نسبى)و فعال مى داند يعنى محدود به زمان و مكان و كم و كيف مىكند و بمحض اين كه خود يا چيزى ديگرى را مطلق فعال تصور كند در واقع خود را خدا كرده است چون تنها خداوند است كه لامتناهى است و در محدوده زمان و مكان و كم و كيف قرار نمىگيرد كسانى كه خدايشان در محدوده ، زمان و مكان وكم و كيف قرار گيرد خداپرست نيستند بلكه جبت را مىپرستند يعنى خداى تصورى كه خدا نيست ، اين مثل هر مخلوقى ديگر است و هر مخلوقى مىتواند خود را مطلق فعال تصور نمايد و خود خدا شود چون اين خدا حقيقتاً ، مطلق (بىنهايت) نيست و هر موجود مقدر (نسبى) مىتواند جاى آن را بگيرد به اين دليل بود كه فرعون مىگفت انا ربكم اعلى (من پروردگار شمايم كه برترم) . بيچاره تصور مىكرد خدا مقدر است و در بالاى آسمان است و مىخواست با ساختن برج بلند خدا را بكشد، بله هر انسان مشركى خدا را مقدّر تصور مىكند در صورتى كه و ما قدوا الله حق قدره (اندازه نگرديد خدا را حق اندازه كردنش) چون هر اندازه بگوييم خدا اين قدر بزرگ است باز كوچك گفته ايم وقتى مىتوانيم قدر خدا بگوئيم كه قدرى در كار نباشد الله اكبر _ سبحان الله عما يصفون (خدا بزرگتر از آن است كه بشود وصفش كرد) به اين دليل است كه خداوند نه در دنيا و نه در آخرت ديده نمىشود چون به محض ديده شدن ،مقدر شده است و ديگر خدا نيست . يعنى زمان و مكان و كم و كيف _ بر او ثابت مىشود ليس كمثله شيء (نيست مانند او چيزى) چون هر چيزى قدر داد و مخلوق فوق قدر وجود ندارد ، مگر خود خداوند متعال _ و ماقدروا الله حق قدره _ موجودى كه ديده شود تركيب خواهد داشت يعنى مجموعه اى از اجزاء خواهد بود و …. و در جهان مخلوقات هر پديده اى را بر پايه قانون توحيد مقدر (نسبى) و فعّال مىتوانيم شناسائى كنيم زمان و مكان _كم و كيف را در مورد آن بدانيم و اگر دريافتيم كه در وجود آن توحيد حاكم است او را حق بدانيم و اگر ديديم شرك يعنى ثنويت تك يا چند محوري بر او حاكم است او دچار مرض و آفت و باطل شده است و بايد معالجه گردد شناخت حق و باطل و …. همه بر پايه اصول تقوى ممكن است اصولى كه نور است و در شب تاريك راه انسان را روشن مىكند از اينرو در جامعه نيز اصول الدين حاكم است هر جامعه اى بر پايه اصول الدين حيات و هستى دارد و از آن پيروى مىكند و اگر دريابيم در جامعه اى اين پنج اصل حاكم نيست جامعه دچار انحراف و آفت شده است از اينرو بزرگترين انحرافهاى بشرى هميشه در اداره جامعه ها حاكم شده كسى يا كسانى يا گروهى خودشان در مقام خدائى قرار داده اند و خود را مطلق فعال و مردم را مطلق منفعل تصور كرده اند و جامعه را هم از نظر فكرى و هم از نظر عملى دچار شرك كرده اند از اينرو بر طبق كتاب الله و سنت الله اداره هر جامعه اى طبق آياتى سازمان مىيابد كه اين آيات در قرآن آمده است و سنت الله روح آن است از اينرو رسول الله (ص) در عهد و وصيت خود مىفرمايد: اگر كسى موافق كتاب الله بر شما حكومت كرد بشنويد و اطاعت كنيد و كسانى كه بر پايه كتاب الله حكومت كنند _ خلفاء الراشدين الحاكمين هستند حتى اين شخص عبد حبشى باشد.
4. السمع و الطاعه اِن اُمِّرَ عليكم و لاتعازعوا الامر اهله و لو كان عبداً السود
بشنويد و اطاعت كنيد چنانچه امارت يافت بر شما عبد حبشى و نزاع نكنيد امور را كه اهلش هستند و اگر كه بود بنده اى سياه.
شرح:
بايد پرسيد عبد حبشى چگونه به حكومت مىرسد و بر پايه چه چيزى حكومت مىكند و اين اهليت را از كجا بدست مىآورد براى اين كه اين قسمت از دستورات پيامبر روشن شود نه تنها از آيات قرآن بلكه از احاديث ديگر هم استفاده خواهيم كرد براى نمونه
1_ كتاب صحيح مسلم _ كتاب الاماره
الف _ قال ابى ذر اِنّ خليلى اوصانى اَن اسمع و اطيع و اِن كان عبداً مجدع الاطراف
گفت ابوذر همانا دوستم (رسول الله) وصيت كرد مرا كه بشنوم و اطاعت كنم و اگر بود بنده اى مو وزوزى
ب _ رسول الله ( ص) يخطب فى حجه الوداع و هو يقول و لو استعمل عليكم عبد یقودكم بكتاب الله فاسمعوا له و اطيعو
گفت رسول خدا و خطاب مىكرددر حجه الوداع و او مىگفت اگر حكومت يافت بر شما بنده اى كه رهبرى مى كند شما را با كتاب خدا پس گوش كنيد به او و اطاعت كنيد.
ث _ عن حصين عن جدته قال سمعتها تقول حجت مع رسول الله (ص) حجه الوداع قالت
از حصين از جدش گفت شنيدم مىگفت حج رفتم با رسول خدا حج الوداع را گفت
فقال رسول الله (ص) قولاً كثيراً ثم سمعته يقول اِن امر عليكم عبد مجدع
گفت رسول خدا (ص)سخنى بسيار پس شنيدش مىگفت چنانچه امارت يافت بر شما بنده اى موفرى
حسبتها قالت اسود يقودكم بكتاب الله فاسمعوا له و اطيعوا
گمان كردش كه گفت سياه رهبرى مىكند شما را با كتاب خدا پس گوش کنید و اطاعت كنيد
2_ صحيح البخارى
قال رسول الله (ص) اسمعوا و اطيعوا و اِن استعمل عليكم عبد حبشى كان راسه زبيبه
گفت رسول خدا گوش كنيد و اطاعت كنيد اگر حكومت يافت بر شا بنده حبشى كه بود در سرش فرفرى
در اين چهار حديثى كه آورديم نشان مىدهد كه بعد از پيامبر هر كسى و لو اين شخص عبد حبشى باشد مادام كه بر پايه كتاب الله حكومت مىكند بايد مسلمانان اوامرش را بشنوند و اطاعت كنند و اين اشخاص كه بر پايه كتاب خدا حكومت كنند بايد بر پايه كتاب خدا هم انتخاب شده باشند يعنى حكومت بر پايه كتاب از مرحله انتخاب تا حكومت بايد رعايت شود و اين حاكمان همان خلفاء عام هستند يعنى عموم مردم آنها را انتخاب مىكنند و چون بر پايه كتاب الله هم حكومت مىكنند پس _ خلفاء الراشدين الحاكمين هستند بنابراين ابوبكر _ عمر _ عثمان _ على _ كسانى بودند كه برپايه كتاب انتخاب شدند و حكومت كردند و آنها خلفاء الراشيدن الحاكمين بودند در اينجا مراحلى را كه برپايه كتاب الله حاكم اسلامى طى مىكند را از قرآن بيان مىكنيم.
1. در قرآن آمده است اِن الحكم الا لله ( نيست حكم مگر براى خدا (بطور مطلق))
اما خداوند در زمين چگونه حكومت مىكند _ خداوند وقتى آدم و حوا را خلق كرد فرمود:
2.انى جاهل فى الارض خليفه من قرار دهنده ام در زمين جانشينى
تا به جاى من حكومت كند بنابراين همه انسانهاى روى زمين جدا از دين و مذهب و مراشان خليفه خدا هستند و خلافت عامه دارند همان طور كه امامت و ولايت عامه را نيز دارند و سپس خداوند فرمود..
3. و امرهم شورى بينهم و كارشان انتخابات در ميانشان است
يعنى مردمى كه امامت _ ولايت و خلافت _ عام را دارند با شورى كردن يعنى راي دادن كسى را بر امر حكومت انتخاب مىكنند و حكومت را كه از آن همه مردم است به آن شخص بعنوان امانت مىدهند و آن شخص خليفه امت است.
4. اِن الله يامرواكم اَن تودوا الامانات الى اهلها
همانا خداوند امر مىكند كه امانت (حكومت) را به كسانى كه اهليت دارند بدهيد
5. در دنباله آيه آمده:
و اذا حكمتم بين الناس اَن تحكموا بالعدل
و آنگاه كه حكومت كرديد ميان مردم اين كه حكومت كنيد به عدالت
بنابراين هر كس برپايه اين آيات به حكومت برسد مردم بايد از اين شخص حتى اگر عبد حبشى باشد اطاعت كنند چرا كه اين شخص اهليت (قانونيت) دارد كه بر مردم حكومت كند و چون حكومتش بر پايه كتاب الله تشكيل و ادامه يافته است پس از خلفاء الراشدين الحاكمين است.
و همهچنين حديثهاى بسيارى وارد شده است كه بايد از چنين خليفه اى اطاعت شود و با او منازعه نبايد كرد و هر كس بر عليه اين حاكم برخيز چون برعليه قانون خداوند برخاسته است مجرم است و وحدت جماعت اسلامى را بر هم زنند و مخالف شورى و راي مردم است اين نوع از حكومت ها را امروز دموكراتيك مىگويند و بايد بدانيم معنى كلمه دموكراتيك همان شوراى اسلامى است چرا كه دمو _ يعنى مجتمع _ و كراتيك _ يعنى شورى يعنى مجتمع شورائى يا ساده تر بگوييم _ جامعه شورائى _ در واقع بشر امروز با رسيدن به حكومت دموكراتيك به حقانيت قرآن پى برده است از اينرو حكومت ها كلاً دو نوع بيشتر نمىتوانند باشند :
1 _ حق : برپايه شورى به وجود مىآيد كه حكومت عادل است
2 _ باطل كه بر پايه تعيين سلطه گرى به وجود مىآيند كه حكومت ظالم است
در اينجا احاديثی كه از رسول الله صادر شده و مردم را ملزم به اطاعت از اين حكومت هاى شورا ئى عادل مىكند را مىآورديم و سفارش مىكند كه با جماعت مخالفت نكنيد چرا كه راى جماعت راى خداوند است.
1_ سنن ترمزى قال رسول الله (ص)
اِن الله لايجمع امتى او قال امه محمد (ص) على ضلاله و يدالله مع الجماعه
گفت رسول خدا _ همانا خدا جمع نمىكند امت مرا يا گفت امت محمد را بر گمراهى و دست خدا با جماعت است 2_ سنن ابن داود
قال رسول الله (ص) اَلا اِن من قبلكم من اهل الكتاب افترقوا على اثین و سبعين
گفت قال رسول خدا آگاه باشيد همانا از قبل شما از اهل كتاب متفرق شد بر هفتاد و دو مذهب
مله و اِن هذه ستفرق على ثلاثه و سبعين _ ثنتان و سبعين فى النار و واحده فى الجنه و هي الجماعه
و همانا اين امت متفرق خواهد شد بر 73 فرقه و 72 فرقه در آتش و يكى در بهشت است و آن جماعت ( در درون جماعت همه مذهبها حضور دارند هيچ مذهب خود را حق و ديگرى باطل نمى انگارد جماعت يعنى عدم انحصارطلبی و قبول دگرانديشي در دين.)
3.سنن ابن ماجه
قال رسول الله (ص)و الزمى نفس محمد بيده لتفترقن امتى على ثلاثه و سبعين فرقه
گفت رسول خدا _ و آنكه وجود محمد بدست اوست البته متفرق مىشود امت من بر 73 فرقه
فرقه واحده فى الجنه ثنتان و سبعون فى النار قيل يا رسول الله من هم قال الجماعه
يكى در بهشت و 72 در آتش است گفته شد يا رسول الله چه كسانى اند ايشان گفت جماعت (قبول همه مذاهب)
مىدانيم كه وقتى كه شوراى برگذار مىشود اتفاق آراء بوجود نمىآيد در جماعت اكثريت و اقليت همه بايد تابع قانون شورى بشوند اقليت راى اكثريت را بپذيرد و اكثريت حقوق اقليت را رعایت كند در غير اين صورت پيرو جماعت نيستند . جماعت يعنى همه مردم با همه اختلافات فكرى و مذهبى و غيره و زرنگ آن كسى است كه مردم را قانع كند تا در دفعات ديگر اكثريت داشته باشد از اينرو رسول الله وصيت مىكند كه از حاكمى كه حتى عبد حبشى باشد ولى برپايه كتاب به حكومت برسد و حكومت كند همه بايد اطاعت كنند.
حتى اگر در راىگيرى مخالف او راى داده باشد چرا كه راى اكثريت به حق نزديكتر است تا اقليت و تا رسيدن به اجماع بايد اين روش اجرا شود.
4. سنن ابن ماجه كتاب الفتن
ابن مالك يقول _ سمعت رسول الله (ص) يقول اِن امتى لاتجمع على ضلاله
فرزند مالك مىگفت _ شنيدم رسول الله (ص) مىگفت همانا امت من اجتماع نمىكند بر گمراهى
فاذا رايتم اختلافاً فعليكم بالسواد الاعظم
پس اگر ديديد اختلافات پس بر شما به راى اكثريت
سواد العظم يعنى اكثريت
مثلاً در جامعه اى كه برپايه شورى يعنى راى اكثريت شخصى را به خلافت انتخاب مىكنند اقليت حق ندارد خليفه ديگرى براى خودشان انتخاب كنند و در يك جامعه دو حاكم نمىتواند وجود داشته باشد در آن صورت بايد جنگ داخلى به وجود بيايد به اين دليل بود كه امام على (ع) وقتى كه اكثريت با ابوبكر و عمر و عثمان بيعت كردند با آنها موافقت كرد و بر عليه شان بلند نشد و نيز به همين دليل بود كه امام على (ع) چون با راى و شوراى اكثريت انتخاب شده بود وقتى كه معاويه ابن سفيان تمرد كرد بر عليه او به جنگ برخاست.
صحيح مسلم كتاب الاماره قال رسول الله (ص)
اذ بويع خليفتين فاقتلوا الاخر منهما
هرگاه بيعت كرده شد بر دو خليفه پس بكشيد آن ديگر از آن دورا
و تا وقتى كه خليفه منتخب برپايه كتاب الله _ حكومت مىكند هر كس و هر گروهى به هر دليلى از كاركرد خليفه منتخب ناراضى باشد حق ندارد بر عليه او قيام مسلحانه كند و يا از اوامر و نواهى حكومت اطاعت نكند احاديثی كه در زير مىآيد در رابطه با خليفه منتخب با راى مردم است نه با كسانى كه به زور شمشير يا به صورت وراثت ها به صورت تعيين به حكومت رسيده اند وقتى كه امام حسن (ع) با معاويه صلح كرد و در صلح نامه نوشته شد كتاب ينابيع الموده ج 2 ص 117
ليس لمعاويه اَن يعهد الى احد من بعده عهداً بل يكون الامر من بعده شورى المسلمين
نيست بر معاويه كه بسپارد ( حكومت) را به كسى از بعدش بلكه بايد باشد امر (حكومت) از بعد او به شوراى مسلمانان .
امام حسن _ وفات يافت و امام حسين بر طبق اين صلح نامه تا وقتى كه معاويه زنده بود برعليه معاويه كلمه اى حرف نزد اما وقتى كه معاويه عهد شكنى كرد و پسرش را وارث حكومت كرد امام حسين (ع) برعليه يزيد بلند شد و در راه دموكراسى (شوراى مسلمين) شهيد شد بعضى فكر مىكنند كار امام حسن با كار امام حسين متناقض است يكى صلح مىكند و ديگرى جنگ مىكند ولى نمىدانند كه هر دو براى حفظ شوراي مسلمين بوده است يعنى به قول امروزى ها براى دموكراسى و حقوق بشر بايد در شرايطى صلح و در شرايطى جنگ كرد.
امام حسن _ از مقام گذشت تا شورى حفظ شود طبق صلح نامه و امام حسين از جانش گذشت تا شوراى حفظ شود.
و بقيه امامان هم در اقامت جبرى در خانه يا در زندانها عمرشان گذشت.
لايكلف الله نفساً الاّ وسعها (تكليف نمىكند خدا كسى را مگر به اندازه وسعش )
همه امامان به اصل شورى ايمان كامل داشتند. اما احاديث رسول الله در رابطه با خليفه منتخب در شوراى مردم
صحيح مسلم _ كتاب الاماره
1_ رسول الله (ص) قال من اطاعتى فقد اطاع الله و من يعض فقد عصى الله و من
رسول خدا _ گفت: هر كس اطاعت مراکند پس اطاعت كرد خدا را و هر كس عصيان كرد بر من پس بدرستى كه عصيان كرد بر خدا.
يطيع الامير فقد اطاعنى و من يعص الامير فقد عصانى
و هر كس اطاعت كند امير را پس اطاعت كرد مرا و هر كس عصيان كرد امير را پس عصيان كرد مرا
2_ قال رسول الله (ص) من بايع اماماً فاعطاه صفقه يده و ثمره قلبه فليطيعهُ
گفت رسول خدا _ هر كس بيعت كرد با امامى پس داد دستش را و ثمره قلبش را پس اطاعت كندش
اِن استطاع فان جاء آخر ينازعه فاضربوا عنق آخر
اگر بتواند پس اگر آمد ديگرى منازعه مىكندش پس بزنيد گردن آن ديگر را
3_ در مسلم و بخارى
من راى من اميره شياً يكرهه فليصبر فانه من فارق الجماعه شبراً فمات فمیته جاهليه
هر كس ديد از اميرش چيزى كه نمىپسندد پس بايد صبر كند پس همانا كسى كه جدايى كرد از جماعت وجبی پس بميرد _ پس مرده در جاهليت.
4_ من خلع يداً من طاعه لقی الله القيامه لاحجه له و من مات و ليس
هر خلع كند دستی را از اطاعت (حكومت منتخب) زيارت مىكند خدا را روز قيامت نيست حجتى بر او
فى عنقه بيعه مات ميته جاهليه
و هر كس بميرد و نيست در كردنش بيعت مرده است در جاهليت
از اين احاديث مىفهميم كه مشاركت در امور اداره جامعه چقدر مهم است كه رسول الله اين احاديث پر معنى را بيان كرده است اما احاديث رسول الله طرف ديگرى هم دارد و آن اين است كه اگر حكومتى برپايه كتاب الله انتخاب نشود يعنى برپايه شوراى بنا نشد نه تنها نبايد از آن اطاعت كرد بايد بر عليه ش دست به قيام زد چرا كه حكومت غيرمنتخب طاغوت و فرعون است حالا اين حكومت چه از راه زور و كودتا چه از راه وراثت تعيين باشد هيچ فرقى نداردو يا چه از راه انتخابات غير آزاد باشد كه مخالف و موافق كانديد نشده باشند.
صحيح مسلم كتاب الاماره و بخارى
1. قال رسول الله (ص) _ على المرء المسلم السمع و الطاعه فيما اَحَبَ و كَرَهَ اِلاّ
گفت رسول خدا _ بر انسان مسلمان است شنيدن و اطاعت كردن در آنچه دوست دارد و يا ندارد مگر
اَن يومر بمعصيه فان اُمر بمعصيه فلا سمع و لاطاعه
اين كه امر به معصيت نباشد پس اگر امر به معصيت شد پس نيست شنيدن و اطاعت كردن
2. مسلم و نسائى لا طاعه فى معصيه الله انما الطاعه فى المعروف
نيست اطاعت كردن در معصيت خدا (خلاف شوراى) جز اين نيست كه اطاعت در معروف (حق) است.
سنن نسائى
1. قال رسول الله (ص) انه سيكون بعدى امراء من دخل عليهم فصدقهم بكذبهم
گفت رسول خدا همانا خواهد بود بعد از من امراى هر كس داخل شد برايشان پس تصديق كند دروغشان
واعانهم على ظلمهم فليس منى و ليس منه و ليس يرد على الحوض و من لم يدخل
و كمك كندشان بر ظلم شان پس نيست از من و نيستم از او و نمىآيد بر حوض و هر كس داخل نمىشود
عليهم ولم يصدقهم بكذبهم و لم يعنهم على ظلمهم فهو منى و انا منه و سيرد على الحوض
ايشان و تصديق نمىكند دروغشان را و كمك نمىكند بر ظلمشان پس او از من است و من از او و مىآيد بر حوض كوثر
2. سنن نسائى
سئل اَىُّ جهاد افضل _ قال رسول الله (ص) كلمه حق عند سلطان جائر
پرسيده شد كدام جهاد افضل است گفت رسول خدا سخن حق در پيشگاه سلطان ستمگر
1. سنن ترمزى
قال رسول الله (ص) اِن من اعظم الجهاد كلمه عدل عند سلطان جائر
گفت رسول خدا _ همانا از بزرگترين جهادها سخن عدل نزد سلطان ستمگر است.
بنابراين رسول الله (ص) حكومت قانونى و غيرقانونى را به ما مىشناساند _ حكومتى كه برپايه شورى (دموكراسى) انتخاب شود قانونى است و بايد اطاعت شود و حكومتى كه برپايه وراثت _ شمشير _ كودتا _ و جنگ و كشتار و تعيين تشكيل شود غيرقانونى است و بايد بر عليه او جهاد كرد و نبايد اطاعت كرد.
اما چگونه بتوانيم اين امور را بشناسيم _ بايد دانست كه وقتى اختلافات بسيار شد انسان براى شناخت حق و باطل احتياج به ميزانى دارند كه حق را از باطل بشناسد از اينرو رسول الله فرمود.
5_ من يعش منكم فسيرى اختلافاً كثيراً
هر كس زندگى كند از شما پس خواهد ديد اختلافات بسيار
از جمله اختلافى كه در امت اسلامى بعد از پيامبر به وجود آمد اين بود كه دو امر جدا از هم را مخلوط كردند و نتوانستند به هر صاحب حقى حقش را بدهند و اين آن بود كه امامت _ ولايت _ خلافت داراى عام و خاص است وقتى كه نتوانيم احاديثى را كه در رابطه با امامت _ ولايت _ خلافت است عام و خاصش را جدا كنيم اختلافات شديد مىشود از همين اختلاف بود كه مذاهب شيعه و سنى و غيره به وجود آمدند در همين حديث خلفاء الراشدين _ هنوز كه هنوز است مسلمانان گير كرده اند نه تنها گير بلكه اختلافات به درجه فتنه رسيده است و هر روز در بعضى از كشورهاى اسلامى مسلمانان شيعه و سنى همديگر را مىكشند و بیاد آوريم كه رسول الله (ص) فرمود.
كتاب ينابيع الموده ج 2 ص 75
قال رسول الله (ص) ستكون من بعدى فتنه فاذا كان ذلك فالزموا علياً فانه فارق بين الحق والباطل
خواهد بود از بعد ن گرفتار پس اگر بود آن ملزم باشيد به على پس همانا او .
جدا كنند حق و باطل است الحق و الباطل (اصول معرفت حق و باطل يعنى سنت الله پيش اوست)
صدق رسول الله (ص)و على (ع) وصى و وارث رسول الله (ص) در امامت و ولايت و خلافت خاص بود و علم الكتاب را از او به ارث برد و علم الكتاب همان سنت الله است كه اصول راهنما و ميزان شناخت حق و باطل است و با استفاده از سنت الله (اصول الدين الخمسه) به حديث خلفاء الراشدين نگاه مىكنيم تا حق را از باطل جدا كنيم و هر كس حق خود را بداند و بشناسد و قانع شود و به كسى ظلم نشود.
برپايه شماره 4 اين حديث دانستيم كه خلفاء الراشدينی كه حكومت كردند چه كسانى بودند حالا در اين جا مىخواهيم بدانيم آيا سنتى كه رسول الله در اين وصيت به مسلمانان پيروى از آن را سفارش می كند همان سنت خلفاء الراشيدن الحاكمين است يا كسان ديگرى هم وجود دارند كه خلفاء الراشيدن المهديين هستند اما حكومت هم نكرده اند ولى مراجع دينى بودند و ظيفه شان تعلم كتاب و سنت به مردم بوده است و دانستيم كه خلفاء الراشدين حكومت كننده را مردم برپايه شورى انتخاب مىكنند و پيامبر هم هيچ حق نداشت كسى يا گروهى يا قبيله يا طائفه اى را براى حكومت بر مردم تعيين بكند چون تعيين مخالف كتاب الله و سنت الله است. همان طور كه خودش هم فرموده است.
كتاب ينابيع الموده ج 2 ص 64 شيخ سليمان القندوزى الحنفى
و كتاب هذه المناقب سبعون فى فضائل اهل البيت _ على ابن شهاب همدانى
عن خديفه (رض) قالوا يا رسول الله الا تستخلف علينا فقال عليه السلام اِن
از حذيفه گفتند يا رسول الله آيا جانشين قرار نمى دهى بر ما پس گفت (ع) چنانچه جانشين قرار دادم بر شما از بعد خودم جانشينى وعصيان كرديددر جانشين من فرو آيد عذاب بر شما سپس گفت اگر
اِستخلفتُ عليكم من بعدى خليفه عصيتم خليفتى نزل العذاب عليكم ثم قال اِن تولوا هذا الامر ابابكر تجدوه قوياً فى دين الله ضعيفاً فى بدنه و اِن تولواها عمر تجدوه قوياً فى دين الله
ولايت دهيداين امر را به ابوبكر مىيابيدش قوى در دين خدا و ضعيف در بدنش و اگر ولايت دهیدش عمر را مىيابيد قوى در دين خدا..
قوياً فى بدنه و اِن تولواها علياً و لن تفعلوا تجدوه هادياً مهدياً یسلك بكم الطريق مستقيم
و قوى در بدنش و اگر ولايت دهيد على را و هرگز نمىكنيد مىيابيد هادى و مهدى داخل مىكند شما را به راه مستقيم
اما احاديث ديگرى وجود دارد كه اشاره كرده كه آنها به عنوان ائمه _ اولياء _ خلفاء _ خاص خودش قرار داده است كه در خير و شر يعنى در واقع در شناخت حق و باطل از آنها پيروى كنند و اين گروه از قريش و از ميان قريش در بنى هاشم و در بنى هاشم آل محمد هستند
1. كنز العمال حديث 33831 _ قال رسول الله (ص) الائمه من قريش
2. فتح البارى ج 2 ص 119 گفت رسول خدا _ اماما از قريشند
صحيح البخارى كتاب احكام
1_ قال رسول الله (ص) لايزال هذا الامر فى قريش مابقى منهم اثنان
گفت رسول خدا (ص) پيوسته اين امر در قريش است تا وقتى دو تا از آنها باقى است
2_ قال رسول الله (ص) اِن هذا الامر فى قريش لا يعاديهم احد الاّ كبه الله فى النار
گفت رسول خدا (ص) همانا اين امر در قريش است دشمنی نمىكند برايشان كسى مگر افکندخدا در آتش بر صورتش
صحيح المسلم كتاب الاماره
1_ قال رسول الله (ص) _ الناس تبع قريش فى هذا الشان مسلم هم لمسلم هم و كافرهم لكافرهم
گفت رسول خدا (ص) مردم پيرو قريشند در اين امر مسلمانشان براى مسلمانشان و كافرشان بر كافرشان
2_ قال رسول الله (ص) الناس تبع قريش فى الخير و الشر
مردم پيرو قريشند در خير و شر
3_ قال رسول الله (ص) قريش ولاه الناس فى الخير و الشر الى يوم القيامه
قريش اوليا مردم اند در خير و شر تا روز قيامت
شرح:
همان طور كه مى دانيم محمد و آل محمد _ كما ابراهيم و آل ابراهيم هستند از اينرو همانطور كه عيسى (ع) زنده و غايب است مهدى (ع) هم از آل محمد زنده و غايب است و اين امر در آل ابراهيم و آل محمد تا روز قيامت خواهد ماند در نتيجه آل محمد كه اثنا عشر نفر بودند همان كسانى هستند كه از قريش و در قريش از بنىهاشم آل محمد هستند كه مردم مسلمان پيرو آنها هستند و در خير و شر از آنها پيروى مىكنند با استفاده كردن از علم الكتاب و اصول ارشاد و هدايت كه از محمد (ص) به ارث برده اند و اين احاديث ربطى به حكومت كردن ندارد.
ممكن است كه اگر مردم بيعت كردند از آل محمد هم حكومت داشته باشند اما در آنچه كه در آن وصى و وارث و امام و ولى و خليفه رسول الله (ص) شدند در مرجعيت دين بود كه به مردم تعليم كتاب و سنت (اصول دين) را بنماييد چرا كه اين وظيفه از خود محمد (ص) شروع شده و در آل محمد تا قيامت اگر ما بقى منهم اثنان مىباشد ادامه خواهد يافت همان طور كه رسول الله فرمود:
در سنن ترمزى و صحيح مسلم و ينابيع الموده
قال رسول الله (ص) اِن الله اصطفى من ولد ابراهيم اسماعيل و اصطفى من ولد اسماعيل
گفت رسول خدا همانا خدا برگزيد از فرزند ابراهيم اسماعيل
بن كنانه و اصطفى من بنى كنانه قريشاً و اصطفى من قريش بنى هاشم و اصطفانى من بنى هاشم
و برگزيد ااز فرزند اسماعيل بنى كنانه و برگزيد از بن كنانه قريش را و برگزيد از قريش بنىهاشم را و برگزيد مرا از بنىهاشم.
و ادامه آن در آل محمد ادامه يافته است.
فى نهج البلاغه قال على (ع) اِن الائمه من قريش غرسوا فى هذا البطن من هاشم
گفت على (ع) همانا امامان از قريشند زراعت يافتند در اين ميان از بنىهاشم
لاتصلح على سواهم و لايصلح الولاه من غيرهم
و صالح نيست برغیرشان و صالح نيست اوليا از غيرشان
الائمه و ولاه و خلفاء خاص رسول الله (ص) آل محمد هستتند و در جريان بيعت ابوبكر (رض) وقتى كه قريش به الامامه من قريش احتجاج كردند و خبر به على (ع)رسید و چون على (ع) مىدانست منظور از اين حديث امامت خاص است نه امامت عام سخن زير را فرموده است.
از كتاب بحارالانوار ج 8 ص 58
على _ فقام خطيباً فحمد الله و اثنى عليه ثم قال
برخاست به خطاب كردن پس ستايش كرد خدا را پس گفت
اِن كانت الامامه فى قريش فانا احق قريش بها و اِن لم يكن فى قريش فالانصار على دعويهم ثم اعتزل و دخل بيته
اگر بود امامت در قريش (عام) پس من محقترم از قريش بدان و اگر نبود در قريش
پس انصار بر ادعايشان (حق اند) پس كنار داخل خانه اش شد.
منظور امام على (ع) اين بود كه امامت عام تنها در قريش نيست انصار هم حق دارند براى حكومت كانديد داشته باشند و اگر در قريش باشد من از ميان قريش به پيامبر از همه نزديكترم _ امام از نظريه شورى دفاع مىكرد كه كانديد شدن آزاد و انتخاب شدن آزاد بايد باشد و حكومت را پيامبر در قبيله اى انحصارى نكرده است و اصلاً با قرآن و احاديثى كه چند سطر قبل نقل كرديم از خود رسول الله توافق ندارد حكومت بر پايه شوراى عمومى انتخاب مىشود.
كتاب تحف العقول ج 2 ص 62 _قال رسول الله (ص) من جاءكم يريد اَن يفرق الجماعه و يغتصب
گفت رسول خدا (ص) هر كس آمد شما را و خواست كه متفرق كند جماعت را و غصب كند
الاُمّه اَمرها و يتولى من غير مشوره فاقتلواه فان الله عزوجل قد اذن ذلك الله
امت را امرش را و ولايت یابد از غير شورى پس بكشيدش پس همانا خدا بدرستى كه اجازه داديد .
عقيده محمد و آل محمد در حكومت بر پايه شورى بوده است و بسيارى احاديث وجود دارد كه آل محمد اساس حكومت را برپايه شورى (انتخابات) قرار داده اند.
كتاب تحف العقول ص 36 _قال رسول الله (ص)
اِذا كان امراوكم خياركم و اغنياءكم سبحاءكم و اموركم شورى بينكم فیظهر الارض خير لكم من باطنها
اگر بود امراءشان به اختيارشان و پولدارشان بخشنده و امرتان به شورى بيانشان پس ظاهر مىكند زمين خير را براى شما از باطنش.
دراينجا احاديثى را مىآوريم كه نظريه شورى در عقيده اهل البيت رسول الله نشان مىدهد.
كتاب الشافى فى الامامه ج 4 ص 149 و ج 3 ص 295 _ شريف المرتضى
قال على ابن ابىطالب _ دخلنا على رسول الله (ص) حين ثقل فقلنا يا رسول الله استخلف
گفت على ابن ابىطالب داخل شديم بر رسول خدا زمانى سنگين شد (مرض) پس گفتيم يا رسول الله جانشين قرار بدهد.
علينا فقال : لا انی اخاف اَن تتفرقوا عنه كما تفرقت بنى اسرائيل عن هارون
بر ما پس گفت نه _ همانا من مىترسم كه متتفرق شويد از او همچنانكه متفرق شد بنى اسرائيل از هارون
ولكن اِن يعلم الله فى قلوبكم خيراً اختار لكم
و لكن اگر بداند خدا در قلبشان خير است انتخاب مىكند برايشان
رسول الله در اثناى وفات چنين مىطلب
كتاب كافى ج *** ص 236
انه لما حضرت رسول الله (ص) الوفاه دعا العباس بن مطلب و اميرالمومنين فقال للعباس
همانا وقتى كه نزدیک شد رسول خدا به وفات و خواند عباس ابن مطلب را و اميرالمومنين را پس گفت به عباس
يا عم محمد … تاخذ تراث محمد و تقص دينه و تنجز عداته؟
اي عموى محمد بگيرى ارث محمد را و بجامىآورى قرضش را و انجام مىدهى امورش را
فرد عليه فقال (يا رسول الله بابى انت و امى انى شيخ كبير كثير العيال قليل المال
پس جواب داد بر او پس گفت اى رسول خدا پدر و مادرم فدایت همانا من پيروم و فرزندان بسيار دارم و مال اندك دارم..
من يطيفك و انت يبارى الريح ،قال فاطرق هينهه ثم قال
چه كسى طاقت مىآورد وتو برابرى مىكنى با باد گفت پس نفس تاره كرد سپس گفت
(اى عباس اتاخذ تراث محمد و تنجز عداته و نقض دينه ؟….
آيا مىگيرى ارث محمدرا و به جا مىآوري امورش را و فرضش را پس گفت مانند گفتن كلامش
قال (اما انى ساعطيها من ياخذها بحقها ثم قال (يا على يا اخا محمد اَتنجز)
گفت و اما همانا مى دهمش به كسىكه به جا آورد حقش را پس گفت (اى على اى برادر محمد آيا انجام مىدهی)
عدات محمد و نقض دينه و تقبض تراثه ؟ فقال (نعم بابى انت و امى ذاك علىّ ولي)
امور محمد را و بجا مىآورى فرصتش و بجا مىآورى ارثش را پس گفت (بله پدر و مادرم و آن براى من )
در اين وصيت نهائى از پيامبر چيزى در مورد تعيين حاكم براى مسلمانان وجود ندارد بعد از وفات رسول الله (ص) عباس بنى عبد المطلب مىخواهد با على (ع) بيعت كند و امام على قبول نمىكند چون امام على _ به شوراى عمومى مردم معتقد است.
كتاب اشافى فى الامامه ج 3 ص 237 و 372 ج 2 ص 149 _ شريف المرتضى
قال عباس بن مطلب لعلى گفت عباس بن مطلب به على
امدد يدك ابايعك و آتيك بهذا الشيخ من قريش _ يعنى اباسفيان فيقال
دراز كن دست را بيعت كنم با تو و بياورم اين شيخ را (ابوسفيان) پس مىگويند
(اِن عم رسول الله بايع ابن عمه) فلا يختلف عليك من قريش احد و الناس تبع لقريش)
(همانا عموى پيامبر بيعت كرد با فرزند عمويش ) پس اختلاف نمىكند بر تو از قريش كسى و مردم تابع قريشند.
فرفض الامام على ذلك
پس قبول نكرد امام على آن را
مىبينيم كه امام على قبول نمىكند چون چنين بيعت هاى مورد قبول على (ع) نيست بيعت بايد در حضور همه مردم باشد امام على وقتى كه بيعت مردم را در غياب او با ابوبكر شنيد طريقه بيعت را نادرست دانست و در اولين اظهارنظر گفت:
كتاب بحارالانوار ج 8 ص 58
اتصل الخبر باميرالمومنين بعد فراغه من غسل رسول الله و تحنيطه و تكفينه و تجهيز ودفنه بعد الصلوه عليه من مَنْ حضر من بنىهاشم و قوم من صحابته مثل سلمان و ابوذر و مقداد و عمار و حذيفه و ابى بن كعب و جماعه نحو اربعين رجلاً.
رسيد خبر به على (ع) بعد از تمام شدن شستن رسول خدا (ص) و تحنيط و تكفين كردنش و آماده كردنش و دفنش و نماز گزاردند با كسانى كه حاضر بودند از بنىهاشم و گروهى از صحابه مثل سلمان و ابوذر و مقداد
و عمار و خذيفه و ابن بن كعب و جماعتى حدود چهل مرد.
فقام خطيباً فحمدالله و اثنى عليه ثم قال اِن كانت الامامه فى قريش فانا احق قريش بها و اِن لم يكن فى قريش فالانصار على دعويهم ثم اعتزل و دخل بيته
پس بلند شد به خطاب كردن و ستايش خدا را كرد سپس گفت اگر امامت در قريش باشد پس من سزاوارترين قريش هستم و اگر نباشد در قريش پس انصار هم حق دارند (كانديد شوند) پس كناره گرفت و داخل خانه اش شد.
چون در بيعت ابوبكر (رض) _ ابوبكر به انصار گفت مگر نشنيده ايد كه پيامبر فرمود الائمه من قريش پس بايد خليفه از قريش باشد و انصار ساكت شدند و مردم با ابوبكر بيعت كردند _ ولى على _ وصى و وارث علم الكتاب است و مىداند كه الائمه من قريش _ در امامت خاص است نه در امامت عام از اينرو مىخواهد بفهماند كه احتجاج به اين حدث صحيح نيست و اگر صحيح باشدمن از همه به پيامبر نزديكترم و ديگر اينكه وقتى الائمه من قريش در امامت عام نيست پس انصار هم حق دارند در شورى كانديد داشته باشد از اينرو شوراى عمومى با آزادى كانديداتورى و با انتخاب آزاد بايد برگزار شود و شوراى سقيفه ناقص است و همين امر را ابوبكر و عمر نيز قبول كردند.
كتاب الاشراف للبلاذرى ج 1 ص 59
قال ابوبكر (رض) اِن بيعتىکانت فلته وقی الله شرها و خشيت فتنه
گفت ابوبكر (رض) همانا بيعت من بدون مشورت بود و خدا حفظ شد آن را ترسيدم از فتنه
عمر گفت صحيح بخارى ج 2 ص 210 و ج 4 ص 179 _ 199
اِن بيعه ابى بكر كانت فلته يعنى انها مرّت على حين غفله و قی الله المسلمين شرها
عمر گفت همانا بيعت ابىبكر بدون مشورت بود يعنى همانا كارى شد در حين غفلت و خدا از شرش مسلمانان را حفظ كرد.
فلته _ يعنى چيزى كه با عجله و بدون مشورت كامل شده باشد.
بهرحال على (ع) به نوع برگزارى شورى اعتراض دارد و هرگز نمىگويد كه رسول الله (ص) مرا جانشين خود در مقام حكومت كردن تعيين كرده است امام على (ع) هيچ وقت به اين صورت در رابطه با حكومت صحبت نكرده است و وقتى ابوبكر (رض) گفت اقيلونى (بركنار كنيد مرا) على گفت هرگز اين كار را نمىكنيم.
آنچه كه در شوراى سقيفه شدهمان مصداق حديث رسول الله (ص) بود كه فرموده بود.
بخارى كتاب المغازى و مسلم در فضائل صحابه
قال رسول الله (ص) انی و الله ما اخاف اَن تشركوا من بعدى ولكن اخشى عليكم الدنيا اَن تنافسوا فيها
گفت رسول خدا (ص) همانا من نمىترسم از اينكه مشرك شويد از بعد من اما مىترسم كه بر سردنيا مسابقه بدهند.
و همين طور هم شد آنچه در شوراى سقيفه شد تنافس براى رسيدن مقام دنيايى بودكه با عجله صورت گرفت و امام على (ع) چون داراى امامت و ولايت و خلافت خاص بود با داشتن علم الكتاب خود را براى مقام حكومت از همه لايق تر مىدانست.
در نهج البلاغع فرموده:
اللهم انی استعديك على قريش و من اعانهم فان هم قدقطعوا رحمى و اكفروا النانى . و اَجمعوا على منارعتى حقاً كنت اَولى به من غيرى
خدايا من كمك مىخواهم ترا بر قريش و كسانى كه كمك كرد ايشان را پس همانا ايشان قطع رحم كردند و بر منازع من اجتماع كردند حقى كه من اولويت داشتم به آن از ديگران.
جمله حقاً كنت اولى به يعنى حقاً بودم لايق تر به آن مقام دارد با اينكه خود را لايق تر از همه مىدانست اما با ابوبكر (رض) بيعت كرد ولى تلاش خود را كرد تا بتواند راى جمع كند اما نشد چون امام ايمان خالص به شورى دانست. در اين جا يكى از تلاشهاى امام على (ع) را مىآوريم كه راى می طلبد
كتاب امامه و سياسه _ ابن قنيبه دينورى ص 17
فقال على كرم الله وجهه _ الله _ الله _
پس گفت على كرم الله _ خدارا _ خدارا
يامعشر المهاجرين لا تخرجوا سلطان محمد فى العرب عن داره و قعر بيته
اى جماعت مهاجر بيرون نكنيد سلطان محمد را از خانه اش به خانه هايتان
الى دوركم و قعور بيوتكم و لاتدفعوا اهله عن مقامه فى الناس و حقه فو الله يا معشر المهاجرين _ لَنحن احق الناس به _ لانا اهل البيت _ و نحن احق بهذا الامر منكم
و بيرون نكنيد اهلش را از مقامش در مردم و حقش پس سوگند به خدا اى جماعت مهاجر ما سزاوارترين مردم به آن هستم همانا ما اهل البيت و ما سزاوارترين به اين امر هستيم از شما .
ما كان (1) فيننا القارى لكتاب الله _ (2) الفقيه فى دين الله _ (3) العالم بسنن رسول الله(4) للضطلع بامر الرعيه _ (5) المدافع عنهم الامور السئيه _ (6) القاسم بينهم بالسويه و الله انه فينا _ (7) فلا تتعبوا الهوى _ (8) فتضلوا عن سبيل الله _ (9) فتزداد من الحق بعداً فقال بشير بن انصارى
آيا نبود در ما قرائت كننده قرآن _ فقيه در دين خدا _ عالم به سنت هاى خدا _ دست دارنده به امر رعيت _ دفاع كنند از ايشان _ تقسيم كنند به عدالت _ سوگند به خدا همانا در ماست _ پيروى نكنيد هوا را _ پس گمراه مىشويد از راه خدا كه دور مىكند شما را از حق پس گفت بشير بن انصارى.
لو كان هذا الكلام سمعته الانصار يا على قبل بيعتها لابى بكر مااختلف عليك اثنان _ قال و خرج على كرم الله وجهه _ يحمل فاطمه بنت رسول الله صلى الله عليه و سلم على دابه ليلاً فى مجالس الانصار یسالهم النصره فكانوا يقولون يا بنت رسول الله قد مضت بيعتنا لهذا الرجل
اگر بود اين سخن كه شنيديم ما انصار از تو يا على قبل از بيعت با ابوبكر هيچ كس مخالف تو نمىشد و خارج مىشد على كه سوار بود فاطمه بر حيوانى شب ها در مجالس انصار و يارى مىخواست و آنها مىگفتند اى دختر رسول الله گذشت بيعت ما به اين مرد.
و لو اِن زوجك و ابن علمك سبق الينا قبل ابى بكر ماعدلنا به فيقول على كرم الله وجهه افكنت اَدع رسول الله صل الله عليه وسلم فى بيته لم اَدفنه و اخرج انازع سلطانه؟ فقالت فاطمه ماصنع ابولحسن اِلاّ ماكان ينبغى له _ و لقد صنعوا ما له حسيبهم و طالبهم .
و اگر زوجت و پسر عمويت زودتر از ابوبكر مىآمد همه موافق او بوديم پس على گفت آيا بايد رسول الله را مىگذاشتم در خانه اش و دفن نمىكردم و دنبال حكومت مىآمدم پس گفت فاطمه كارى نكرد ابولحسن مگر سزاوار بود و البته كردند آنچه كه مىخواستند
شرح:
در اين جا واقعه تاريخى مطالب بيان شده كه امروز هم در بعضى از انتخابات ها ممكن است رخ دهد البته انتخاب ابىبكر با عجله صورت گرفته بود اما اين كه حاكم اسلامى بايد با راى مردم انتخاب شود حرفى ندارد از اينرو على (ع) در
1. شماره هاى ا تا 6 لياقت هاى خود را بيان مىكند و حرفى از اين نيست كه پيامبر مرا تعيين كرده بود و ديگران حق مرا غصب كرده اند.
2. در شماره 7_8_9 _ مردم را ملامت مىكند چرا در غياب من انتخابات كرده ايد در واقع شوراى انجام شده غير صحيح مىداند نه اينكه شورى نباشد .
3. در شماره 10 _ 11
با فاطمه به درب خانه هاى انصار مىرود و راى مىطلبد و انصار مىگوييد اگر سبقت گرفته بودى بر ابى بكر كسى با تو مخالفت نمىكرد و ابوبكر بر تو سبقت گرفت اين همان كارى بود كه پيامبر فرموده بود ممكن است صورت گيرد كه شد شوراى صحيح آن است كه همه كانديدا همزمان حضور داشته باشند و مردم از ميان آنها يكى را انتخاب كنند و كسى كه اكثريت را در راىگيرى جماعت به دست آورد حاكم بر جامعه مىشود و معنى جماعت اين است كه همه حزبها و گروهها و مذهب ها و مرامها بايد در انتخابات حضور داشته باشند و الاّ به يك مذهب يا مرام يا حزب يا گروه جماعت گفته نمىشود از اينرو همواره على (ع) لياقت خود بيان مىكرد در خطبه شقشفيه نهج البلاغه مىفرمايد خطبه 3.
اما والله لقد تقمصها فلان و انه ليعلم اِن محلی منها (حكومت) محل القطب من الرحى ينحدر عن السبيل و لايرقى الى الطير
اما بخدا سوگند البته پوشيد فلانى و او مىداند همانا محل من از حكومت محل قطب آسياب است مىريزد از من سيل (حكمت) و نمىرسد به پرنده اى (در اوج).
و در كافى ج 2 ص 128 _ امام باقر مىفرمايد:
اِن الامام على لم يدع الى نفسه و انه اَقّر القوم على ما صنعوا و كتم امره
از اينرو در كتاب الشافى فى الامامه ص 42 ج 3 قال على (ع) لابى بكر و الله ما نفسنا عليك ماساق الله اليك من فضل و خير
همانا امام على براى خود نخواست (حكومت را) و اقرار كردند آنها بر كارشان و على پنهان كرد امرش را گفت على به ابوبكر بخدا سوگند مسابقه نداديم با تو آنچه را خدا براى تو داد از فضل و خير
و لكن نظن اِن لنا فى هذا الامر نصيباً استبدد به علينا ) و خاطب المسلمين قائلاً (انه لم احبسنى عن بيعه ابى بكر اِلاّ اَن اكون عارفاً بحقه و لكنا نرى انّ لنا فى هذا الامر نصيباً استبداد به علينا ) ثم بايع ابابكر فقال المسلمون : اصبت و احسنت
ولى گمان مىكرديم بهره اى هم براى ماست استبداد شد بر من و گفت به مسلمانان (مانع نشد بیعت ابوبکر مگربود عارف به حق ابىبكر)و مىبينيم همانا براى ما در اين امر بهره اى بود كه استبداد شد بر من ) سپس بيعت كرد با ابوبكر پس مسلمانا گفتند درست به هدف زدى درود بر تو
و در كتاب الغارات للثقفى ج 2 ص 305 قال على (ع) .
فمشيت عند ذلك الى ابى بكر فبايعته و نهضت فى تلك الاحداث
پس رفتم به سوى ابوبكر پس بيعت كردم و حادثه تمام شد.
حتى زاغ الباطل و زَهَق _ و كانت (كلمه الله هى العليا و لوكره الكافرون)
تا باطل از بين رفت و بود كلمه الله بالاى همه اگر چه بد آمد كافران را
فتولي ابوبكر تلك الامور فيسر و سدّد و اقتصد فصحبتُهُ مناصحاً و اطعتُهُ فيما اطاع الله فيه جاهداً
پس بر عهده گرفت ابوبكر امر را پس آسان كرد و درست كرد و ميانه روى كرد پس (على گفت) همراهى كردم نصيحت كردم و اطاعت كردمش در آنچه كه اطاعت خدا را.
بنابراين امام على با اينكه خود را لايقترين فردى مىدانست و از شورى غايب بود بالاخره با ابوبكر بيعت مىكند ولى همواره لايق بودن خود را به دليل وصى و وارث علم الكتاب بودن كتمان نمىكرد در اينجا چند حديث ديگر از على (ع) ما مىآوريم تا خوانند يقيين كند كه امام على و همه آل محمد شورى را اساس حكومت مىدانستند.
1. نهج البلاغه ص 20 قال على ابن ابىطالب
قد كان رسول الله (ص) عَهَد الىّ عهداً فقال يابن ابى طالب لك ولاء امتى فاِن و لوك فى عافیه و اَجمعوا عليك بالرضا فقم فى امرهم و اِن اختلفوا عليك فدعهم و ما هم فيه فان الله سيجعل لك مخرجاً
عهد كرد بر من رسول خدا پس گفت يابن ابى طالب براى توست ولايت امت من اگر ولايت دادند در سلامت و اجتماع كردند براى تو به رضايت پس برپا دار امرشان را و اگر اختلاف كردند با تو پس رها كن و خدا براى توراهى باز مىكند.
2. كتاب كشف المحجه سيد بن طاووس _ قال على (ع)
لقد اتانى رهطُ منهم ابناء سعيد و المقداد بن الاسود و اباذر غفارى و عما بن ياسر و سلمان الفارسى و الزبير بن العوام و البراء بن عازب يعرضون النضره علىّ فقلت لهم اِنّ عندى من رسولالله (ص) عهداً وله الىّ وصيتهُ و لستُ اخالف ما اَمَرَني به
بدرستى كه آمد گروهى از ايشان پسران سعد و مقداد و ابوذر و ياسر و سلمان و زبير و برا ابن عازب ارائه كردن بر من پس گفتم همانا عهدى از رسولالله دارم و وصيتى و مخالفت نمىكنم آن را كه امر كرد به من
3. كتاب بحارالانوار ج 6 ص 21 ابى طفيل يقول
سمعت علياً يقول بايع الناس ابوبكر و انا و الله بالامر منه
شنيدم على را كه مى گفت بيعت كردند مردم با ابوبكر و من لایق تر بودم به اين امر.
4. نهج البلاغه خطبه 74 قال على (ع)
لقد علمتم اِنى احق بها من غيرى و الله لَاُ سلمّن ما سلمت امور المسلمين
بدرستى كه دانستيد كه من سزاوارترم به اين امر از ديگران بخدا سوگند تسليم مىكنم امر مسلمين را تا وقتى سالم باشد.
5. كتاب كشف المحجه سيد ابن طاووس و كتاب الغارات للثقفى قال على (ع)
فلما رايتُ الناس قد انثالوا على بيعته ابى بكر امسكتُ يدى وظنتُ اِنى اَولى و احقُ بمقام رسول الله منه و من غيره.
گفت على وقتي كه ديدم مردم رو آوردند به بيعت ابوبكر دست نگاه داشتم و گمانم اين بود كه من سزاوارترم به مقام رسول الله از او و ديگران.
بعضى ها به دروغ مىگويند على به خاطر مصلحت اسلام با اىبكر بيعت كرد در صورتى كه نمى دانند بالاترين مصلحت _ حقيقت است و على كسى نبود كه از حق بگذرد و يا از حق تجاوز كند على اصل شورى را كه پايه و اساس حكومت در اسلام است پياده كرد هر چند كه شورى بطور ناقص برگذار شده بود وقتى ديد مردم به حكومت ابىكر راضى شده اند با او بيعت كرد على حكومت را براى به دست آوردن مقام _ پول و شهرت نمى خواست بلكه خود را لايق خدمت به مردم مى دانست و كانديد بود اما در غياب او شورى برگذار شده بود و از اين بابت مى خواست ابلاغ حق كند كه اين شورى كامل نبوده وقتى كه ابوبكر وعمر نيز سخن على را تصديق كردند.حتی ابوبکر گفت مرا برکنار کنيد علی ساکت شد
1- تاريخ طبری
2- انساب الاشرف بلاذری
3- کتاب فضائيل سمعاني
4- تذكره سبط ابن جوزی
قال ابوبکر اقيلوني اقيلوني ولست بخيركم وعلي فيكم
گفت ابوبکر برکنام کنيد بر کنارم کنيد و على در شما است
على از ابوبكر نخواست كه استعفاء بدهد بلكه وقتى حق آشكار شد خودش هم با ابوبكر بيعت كرد از اينرو براى اينكه شبه اى باقى نماند و مردم فكر نكنند كه على خيلى عاشق مقام است كلام تاريخى خود را بيان كرده است .
نهج البلاغه ج2 ص 218
فو الله لو اُعطيت الا قاليم السبعه و ما تحت افلا كما على اَن اعص الله فى نمله اسلبها جلب شعيره ما فعلت و اِن دنياكم عندى لاهون من ورقه فى فهم جراده تقمضها
پس سوگند به خدا اگر داده شود هفت كشور و آنچه زير آنان است براى اين كه عصيان كنم بر خدا بقدر آنكه مورچه به دهان گيرد ، نكردم (و نمىكنم) و همانا دنياى شما نزد من بىارزشتر از برگى است كه در دهان ملخى است كه مىجود.
على دفاع از اصل اساسی شورى مىكرد و هيچ وقت نگفت پيامبر مرا در مقام حكومت تعيين كرده است.
بعد از كشته شدن عثمان امام على كلامى دارد كه بالاتر از اين نمىتوان ازشورى دفاع كرد در اين پيام به مردم توصيه مىكند قبل از هر كارى بايد امامى را انتخاب كنند.
كتاب سليم بن قيس هلالى ص 182 و بحارالانوار مجلس ج 8 ص 555 چاپ حجرى قال على (ع)
الواجب فى حكم الله و حكم الاسلام على المسلمين بعد مايموت
واجب در حكم خدا و حكم اسلام بر مسلمين بعد از مردن.
امامهم او يقتل -ئضالاً كان او مهتدياً مظلوماً كان او ظالماً
رهبرشان با كشته شدنش هدايت يافته باشد يا گمراه مظلوم باشد يا ستمگر.
حلال الدم او حرام الدم اَن لايعلموا عملاً و لايحدثوا حدثاً
حلال زاده باشد يا حرام زاده كه كارى نكنيد و دستى و پائي حركت ندهيد و كارى نكنيد.
و لايقدموا يداً او رجلاً و لايبدوا بشىُ قبل ان يختاروا لانفسهم اماماً عفيفاً عالماً ورعاً عارفاً بالقضاء و السنه
قبل از اينكه انتخاب كنيد براى خودتان رهبرى را كه عفيف و عالم باورع عارف به قضاوت و سنت باشد.
بعد از مقتل عثمان وقتى كه انقلابى ها آمدند پيش امام على _ به آنها گفت اين كار به شما ربطى ندارد مردم بايد خليفه را انتخاب كنند.
تاريخ طبرى ج 3 ص 427 _ 435_ 450
قال على (ع) ليس هذا اليكم … هذا للمهاجرين و الانصار من امّرّه اولئك كان اميراً
گفت على (ع) به شورشيان _ اين امر به شما مربوط نيست اين امر به مهاجرين و انصار مربوط است هر كس را كه امير قرار دهند او امير است.
و عندما جاءه المهاجرين و الانصار فقالوا امدد يدك نبايعك دفعهم
و وقتى كه مهاجرين و انصار آمدند و گفتند بيعت مىكنيم با تو (اى على) پس رد كرد و دوباره آمدند.
فعاودوه و دفعهم ثم عاودوه فقال (دعونى و التمسوا غيرى اعلموا انى اِن اجبتكم ركبت بكم ما اعلم … و اِن تركتمونى
و رد كرد و دوبار آمدند پس گفت (ول كنيد مرا و بجويد ديگرى را و بدانيد همانا من اگر اجابت كردم به راهى مىبرم …… و اگرترک كنيد مرا .
فانا كاحدكم و لعلى اَسمعكم و اطوعكم لِمن و ليتموه امركم و انا لكم وزيراً خيرلكم منى اميراً ) و مشى الى طلحه و الزبير فعرضها .
من مثل يكى از شما هستم و شايدمن با شنونده تر و مطيع تر براى كسى كه ولايت داديد و من وزير باشم بهتر است از اينكه امير باشم ) و رفت به سوى طلحه و زبير و عرضه كرد (حكومت را)
عليهما فقال من شاء منكما بايعته فقالا : لا الناس بك ارضی.
بر آن دو و گفت هر كدام از شما خواست من با او بيعت مى كنم و گفتند آن دو مردم تو را مى خواهند.
قال على (ع) فاَمهلوا تجتمع الناس و يتشاورن
گفت على (ع) پس مهلت بدهيد مردم جمع شوند و مشورت كنند.
قال على (ع) ايها الناس عن ملاءٍ و اُذُنٍ اَمرُكم هذا ليس لِاَحد حقٍ اِلاّ مَن اَمرّتُم.
و گفت على (ع) اى مردم ، اى جماعت بشنويد اين امر شماست حق هيچ كس نيست.مگر شماامیر قرار دادیدوگفت
و اخيراً قال لهم (فان بيعتى لاتكون سراً و لاتكون الاّ عن رضى المسلمين ولكن اَخرج الى المسجد فمن شاء اَن يبايعنى فليبايعنى.
همانا بيعت من نبايد سرى باشد و نبايد بدون رضايت مسلمين باشد ولى مىروم مسجد پس هركس خواست بيعت كند با من پس بيعت كند.
وقتى كه طلحه وزبير در جنگ جمل حاضر شدند على (ع) يادآورى كرد بر آن دو كه بيعت شكسته ايد .
قال على (ع) بايعتمانى ثم نکثتما بيعتى.
گفت على (ع) بيعت كرديد سپس شكستيد بيعت را.
بنابراين از ديدگاه محمد و آل محمد حكومت براى هيچ كس حاصل نمىشود مگر مردم برپايه شوراى عمومى او را انتخاب كنند انتخابى كه كانديد شدن آزاد و انتخاب كردن آزاد است از اينرو وقتى به معاويه نامه نوشت به بيعت مردم اشاره كرد و از او دعوت كرد بر خليفه قانونى تمرّد نكن.
نامه امام على (ع) به معاويه نهج البلاغه .
اما بعد … فان بيعتي بالمدينه لزمتك و انت بالشام لانه بايعنى
اما بعد پس همانا بيعت من در مدينه لازم است بر تو و تو در شام هستى براى اينكه بيعت كردند با من.
القوم الذين بايعوا ابابكر و عمر و عثمان ، فلم يكن للشاهد اَن يختار
آنانكه بيعت كردند ابابكر و عمر و عثمان را حاضران انتخاب كردند و غايب نبايد رد كند .
و لاللغائب اَن يرد و انما الشورى للمهاجرين و الانصار اذا اجتمعوا
و همانا شوراى مهاجرين و انصار اگر اجتماع كرد بر كسى و امام كردندنش و آن رضاى خداست.
على رجل فسموه اماماً كان ذلك لِله رضا فان خرج منهم
پس اگر كسى طعنه زد يا كارى كرد ديگر كند بايد به شورا برگردد.
خارج بطعن او بدعه ردوه الى ما خرج منه فان ابى قاتلوه
پس اگر خوددارى كرد بكشيدشان.
على اتباعه غير سبيل المومنين و ولاه الله ما تولى .
چرا كه راه مومنين را نرفته و خدا ولايت داد آنكه را ولايت دادند
بعد از اينكه عبدالرحمن بن ملجم ضربه زد بر سر امام على از امام على خواستند كه امام حسن را جانشين قرار دهد اما او قبول نكرد و در جواب گفت:
كتاب الشافى ج 3 ص 295 و ودلائل النبوه ج 1 ص 212.
طلبوا اَن يستخلف ابنه الحسن فقال
خواستند از او كه جانشین كند پسرش را پس گفت
(لا انا دخلنا على رسول الله فقلنا استخلف فقال لا اخاف اَن تفرقوا عنه كما تفرقت بنى اسرائيل عن هارون ولكن اِن يعلم الله فى قلوبكم خيراً يختر لكم
(نه ما رفتيم پيش رسول خدا پس گفتيم جانشين بگذار پس گفت نه مىترسيم كه متفرق شود همچنان كه متفرق شد بنىاسرائيل بر هارون.
اگر خدا بداند خیری در قلبتان است اختيار مىكرد بر شما.
و سالوا علياً اَن يشير عليهم باحد فما فعل فقالوا له.
و خواستند على را كه اشاره كند بر كسى پس نكرد پس گفتند اگر تو را از دست داديم
اِن فقد ناك فلا نفقد اَن بنايع الحسن فقال لاآمركم و لا انهاكم انتم اَبصر.
آيا بيعت كنيم با حسن گفت نه امر نمىكنم يا نه نهى نمىكنم شما داناتريد به كارتان.
كتاب مقتل اميرالمومنين _ حافظ ابوبكر.
عن عبدالرحمن بن جندب عن ابيه قال قلتُ يا اميرالمومنين اِن فقد ناك و لانفقدك نبايع الحسن؟ فقال ما آمركم و لا انهاكم فعُدتُ فقلت مثلها فردَ عليّ مثلها.
از عبدالرحمن بن جندب از پدرش گفت _ گفتم امر اميرالمومنين اگر از دست داديم ترا با حسن بيعت كنيم پس گفت امر نمىكنم و نهى نمىكنم پس دوباره تكرار كردم و تكرار كرد مثل اول.
كتاب مختصر بصائر الدرجات _ شيخ حسن بن سليمان.
عن سليم بن قيس الهلالى _ قال _ سمعت علياً يقول و هوبين ابنيه و بين عبدالله بن جعفر و خاصه شيعته (دعوا الناس و ما رضوا لانفسهم و الزموا انفسكم السكوت).
از سليمم بن قيس هلالى گفت _ شنيدم على را مىگفت و او در ميان فرزندانش و شيعيانش بود (بگذاريد مردم را به آنچه راضى هستند بر خودشان و شما ساكت باشيد.
وقتى كه امام على (ع) وفات يافت هيچ كس براى حكومت بعد از خودش تعيين نكرد همانطور كه اشاره شد.
كتاب مروج الذهب ج 2 ص 44.
لما توفى على خرج عبدالله بن العباس بن عبدالمطلب الى الناس فقال :
وقتى كه فوت كرد على (ع) عبدالله بن عباس آمد پيش مردم پس گفت :
اِن اميرالمومنين توفى و قد ترك خلفاً فان اجبتم خرج اليكم و اِن كرهتكم فلا احد على احد فبكى الناس و قالوا بل يخرج الينا.
همانا اميرالمومنين فوت شد و ترك کردخلفا _ اگر خواستيد خارج شودبر شما و اگر دوست نداشتيد كسى بر كس نيست پس گريه كردند مردم و گفتند بيرون بيايد و با حسن بيعت كردند.
وقتى كه امام حسن با معاويه صلح كرد و حكومت را به او واگذار كرد در صلح نامه نوشت.
بحارالانوار ج 4 ص 65 و ينابيع الموده ج 2 ص 117 سليمان القندوزى.
بسم الله الرحمن الرحيم
و هذا ماصالح عليه حسن ابن على معاويه ابن ابى سفيان على اَن يُسلم
و اين آن است كه صلح كرد حسن ابن على با معاويه ابن ابى سفيان براينكه تسليم كند.
ولايه المسلمين على يعمل فيهم بكتاب الله و سنه رسول الله
ولايت مسلمانان را كه (معاويه) عمل كند در ايشان به كتاب خدا و سنت رسول الله
و سيره خلفاء الراشدين و ليس لمعاويه اَن يعهد الى احد من بعده عهداً بل يكون الامر من بعده شورى المسلمين.
و سيرت خلفاء راشدين و حق معاويه نيست كه تعيين كند بعد از خود كسى را بلكه امر از بعد او به شوراى مسلمانان باشد.
و على الناس آمنون حيث كانوا من ارض الله
و برمردم است كه ايمن باشند بهر جااز زمين خدايند
و تا وقتى كه معاويه زنده بود حتى بعد از وفات امام حسن _ امام حسين بر عليه معاويه اقدامى نمىكرد تا اين كه عهدشكنى كرد و پسر خود را ولى عهد قرار داد و رفت و امام حسين براى برقرارى شورى (دموكراسى و حقوق بشر) بر عليه يزد ابن معاويه قيام كرد.
كتاب ارشاد مفيد ص 199.
و قد ظل الامام الاحسين ملتزماً ببيعته معاويه الى آخر يوم من حياه معاويه
و امام حسين ملتزم بود بر بيعت معاويه تا آخر روز از زندگى معاويه.
و رفض عرضاً من شيعه الكوفه بعد وفاه الامام الحسن بالثوره على معاويه
و رد كرد خواست شيعيان را از كوفه قيام بر عليه معاويه بعد از وفات حسن (ع)
و ذكر اِن بينه بين معاويه عهداً و عقداً لايجوز له اَن ينقضه
و يادآورى كرد كه ميان او و معاويه تعهدى است و جايز نيست كه بشكند
و لم يدع الى نفسه اِلا بعد وفاه معاويه الذى خالف اتفاقيه الصلح
و براى خود دعوت نكرد مگر بعد از فوت معاويه كه تخلف كرد در صلح نامه.
و عهد الى ابنه يزيد بالخلافه بعده رفض الامام حسين البيعه له
و تعيين كرد پسرش يزيد را به خلافت و امام حسين قبول نكرد بيعت يزيد را (چون بر پايه شوراى نبود)
و اَصرّ على الخروج الى العراق حيث اتشهد فى كربلا عام 61 للهجره .
و اصرار ورزيد بر قيام بر ضدش (براى دفاع از شورا) بطورى كه شهيد شد در كربلا سال61 هجرت
چرا باید
آل محمد در نماز باشد و هر روز در نمازهايمان بر آل محمد صلوات و … بفرستيم ولى آل محمد را نشناسيم و از علم و حكمت آل محمد محروم باشيم و در شناخت حق و باطل سرگردان باشيم و به جاى اينكه از علماء آل محمد پيروى كنيم كسانى را براى خود امام و رهنما قرار دهيم كه نه تنها ما را هدايت نمىكنند بلكه گمراهتر هم مىكنند ولى همواره طائفه اى از مسلمين هستند كه پيرو آل محمد هستند.
سنن ترمزي
_ عن ثوبان قال _ قال رسول الله (ص) انما اخاف على امتى الائمه المضلّين قال _ قال رسول الله (ص) لاتزال طائفه من امتى على الحق ظاهرين _ لايضرهم من يخذلهم حتى ياتى امر الله.
گفت رسول خدا _ جز اين نيست که می ترسم بر امتم از رهبران گمراه کننده گفت رسول خدا پيوسته گروهی از امت من بر حق آشکارند ضرر نمی رساند ايشان را کسانی که وفا نکند تا اينکه می آيد امر خدا
تا امر خدا بيايد و آن ظهور مهدى آل محمد كما ظهور مهدى آل ابراهيم است .
اميدواريم خودمان مقيد به اصول پنجگانه دين اسلام يعنى سنت الله _ سنت رسول الله سنت خلفاء الراشيدن المهديين المراجع بكنيم همواره در صراط مستقيم كمالجوئى قرار بگيريم
ابراهیم و آل ابراهیم خلافت خاص داشتند کما محمد و آل محمد خلافت خاص دارند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر